Metody leczenia łuszczycy

870

Łuszczyca jest jedną z tych chorób, których geneza nadal nie jest całkowicie rozpoznana. Nie do końca znane są sposoby jej powstawania i nadal nie istnieje na nią skuteczna terapia lecznicza.
Łuszczyca jest niezakaźną chorobą skóry, o charakterze nawrotowym i przewlekłym, która polega na zwiększonej produkcji naskórka, w wyniku czego dochodzi do powstawania wykwitów grudkowych.
Szacuje się, że na łuszczyce choruje nawet do 4-5 % ludzi na całym świecie.
Objawy łuszczycy

Charakterystycznym objawem łuszczycy są powstające wykwity skórne mogące występować praktycznie na całej powierzchni ciała. Na początkowym etapie zajmują powierzchnie płaskie, takie jak pośladki i plecy, a następnie eskalując na głowę, twarz, dłonie i stopy.
Łuszczyca w początkowym etapie przyjmuje postać drobnych grudek, zajmujących znaczny obszar ciała. Gdy choroba jest już na etapie znacznego rozwinięcia, zmiany skórne sięgają wielkości kilku centymetrów, dodatkowo pokrywając się łuskami. W zależności od różnych czynników, łuszczyca może się nasilać i wygaszać. Mają na to wpływ takie szczegóły jak: stres, brak snu, niewłaściwa higiena, czy też nadwaga.

Powstawanie łuszczycy

Obecna wiedza medyczna nie jest w stanie jasno sprecyzować powodu powstawania łuszczycy. Domniemywa się, że są za nią odpowiedzialne uwarunkowywania genetyczne. Nie udało się jednak do dzisiaj zlokalizować odpowiedzialnego za te predyspozycje genomu. Na dzień dzisiejszy znane są jedynie przyczyny inicjujące manifestacje łuszczycy, są to np.:

  • uszkodzenia mechaniczne skóry np. zadrapania, blizny, oparzenia słoneczne

  • zmiany w gospodarce hormonalnej

  • infekcje bakteryjne i wirusowe takie jak angina, różyczka, czy odra

Łuszczyca leczenie bez recepty

Proces leczenia łuszczycy może być realizowany metoda zewnętrzną i wewnętrzną. W przypadku najczęściej występującej postaci łuszczycy, stosowane jest leczenie zewnętrze. Polega ono na usunięciu powstałych łusek, aby odsłonić dostęp do tkanek właściwych, na które następnie aplikowane są właściwe preparaty lecznicze. Doskonale w tym celu sprawdza się kwas salicylowy. Może być aplikowany w postaci maści lub olejku.

W chwili, gdy zamiast szarych łusek pojawi się czerwona powierzchnia grudki łuszczycowej, należy zastosować drugi etap leczenia, polegający na zahamowaniu nadmiernego wytwarzania naskórka. Do substancji posiadających powyższe działanie należy: antralina, dziegieć, cygnolina i kortykosteroidy.

Druga sposobem leczenia łuszczycy jest metoda wewnętrzna, czyli farmakologiczna. Może być realizowana lekami takim jak: retinoid, metrotreksat i hydroksymocznik. Zastosowanie któregoś z nich poprzedzone jest wnikliwym wywiadem przeprowadzonym przez lekarza i następnie prowadzonej obserwacji procesów leczenia i reakcji organizmu na zastosowane substancje, które w razie potrzeby mogą być modyfikowane.

Niestety żadna z tych metod nie jest stuprocentowo skuteczna i prędzej czy później następuje nawrót choroby. Mimo to warto jest szukać odpowiedniej dla siebie metody, która chociaż na jakiś czas daje wytchnienie naszemu zdrowiu.

Źródło: http://febumed.pl/oferta/dermatologia/luszczyca/